Dat is een serieuze vraag. Want ik zie het al dertig jaar: organisaties investeren in een rebrand. Nieuw logo, fris merkhandboek, mooie presentatie. En dan denken ze: klaar. Het project is afgerond. Het budget is op. De deliverables zijn opgeleverd.
En dan?
Dan gebeurt er vaak iets vreemds. Het merkhandboek verdwijnt in een la. Niemand weet meer precies hoe het merk klinkt. Marketing vertelt een verhaal, de klantenservice een ander. Communicatie loopt langzaam uit elkaar.
Niet uit slechte wil. Gewoon omdat niemand overzicht houdt. Omdat er geen structuur is. Omdat iedereen dacht dat het af was.
Maar een merk is geen project.
Het is een kwetsbaar organisme. Eén campagne met de verkeerde toon en het kraakt. Eén afdeling die een ander verhaal vertelt en de consistentie is weg. Eén moment waarop belofte en werkelijkheid niet kloppen en het vertrouwen scheurt. Ik zie het bij websites, bij huisstijlen, bij merkverhalen. Het patroon is altijd hetzelfde: iets opleveren voelt als een eindpunt. Terwijl het een startpunt is.
Waarom gaat dat zo?
Omdat organisaties werken in projecten. Met budgetten. Met deadlines. Met afvinklijstjes. En een merk past daar niet in. Een merk vraagt continuïteit. Aandacht. Merkzorg. Zorg dat alles blijft kloppen tussen wat je belooft en wat mensen ervaren. Maar niemand wil horen dat het nooit af is. Tenzij iemand besluit dat het merk geen project is, maar een verantwoordelijkheid.
Dus is er leven na een logo?
Alleen als je beseft dat het logo slechts het begin is. Dat herkenbaarheid niet hetzelfde is als een sterk merk. Want een merk dat niet verzorgd wordt, sterft niet ineens. Het wordt hol. Het blijft bestaan, maar zonder betekenis. Een soort zombie: alles is er nog, maar niemand voelt nog waar het voor staat.
En dan begint het opnieuw. Met een nieuwe rebrand. Een nieuw logo.
De vraag is of iemand dat doorbreekt.